Ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΤΩΝ ΤΕΜΠΩΝ...

Τα Τέμπη: Ένας Τόπος Φυσικής Ομορφιάς και Τραγωδίας

Τα Τέμπη είναι μια γραφική κοιλάδα στη Θεσσαλία, ανάμεσα στον Όλυμπο και τον Κίσσαβο. Ο ποταμός Πηνειός διασχίζει την κοιλάδα, δημιουργώντας ένα μαγευτικό τοπίο με πλούσια βλάστηση και ιστορική σημασία. Από την αρχαιότητα, τα Τέμπη ήταν στρατηγικό πέρασμα, ενώ είχαν και θρησκευτική σημασία λόγω του ιερού του Απόλλωνα.

Όμως, τα Τέμπη έχουν συνδεθεί και με τραγικά γεγονότα. Το πιο συγκλονιστικό ήταν η πολύνεκρη σύγκρουση τρένων στις  28 Φεβρουαρίου 2023.  Η σύγκρουση επιβατικής και εμπορικής αμαξοστοιχίας προκάλεσε τον θάνατο δεκάδων ανθρώπων, κυρίως νέων, και έφερε στο φως σοβαρές ελλείψεις στην ασφάλεια των σιδηροδρόμων στην Ελλάδα. Το δυστύχημα προκάλεσε θλίψη, οργή και μαζικές κινητοποιήσεις, απαιτώντας λογοδοσία και βελτίωση του σιδηροδρομικού δικτύου...

Αλέξανδρος Φίκιας Β6/ΒΠ2

~~~

Ο Εφιάλτης...

Πριν δύο χρόνια είχα δει έναν εφιάλτη 

μια νύχτα τραγική με δύο τρένα γεμάτα 

στο ένα άνθρωποι μικροί μεγάλοι 

και στο άλλο διάφορα ανώνυμα υλικά.

 Δύο γραμμές του τρένου μα μια ευθύγραμμη διαδρομή 

μια αδιέξοδο που δεν περίμενε κανείς και δεν ήταν τοίχος

 δεν ήταν τέλος μα ένα φως αιώνιο από μια διαταγή 

την μια στιγμή ένα φως από τρένο και την άλλη ένα φως έκρηξης

 πως γίνεται μα γιατί;

δύο τρένα στα Τέμπη μια σύγκρουση τρομερή.

 Φοβόμουν να κοιτάξω καθαρά αλλά όχι αφού ήταν ένα απλό όνειρο,

 τι μπορεί να πάει στραβά;

μέσα σε δευτερόλεπτα βούιζαν τα αυτιά μου φωνές και ουρλιαχτά 

μα δεν μπορούσα να βοηθήσω απλά κοιμόμουν βαριά 

κοίταζα όμως ουρανό και έβλεπα ανθρώπους με φτερά.

Κάτι έλαμψε στο πάτωμα ένα κινητό αλλά δεν είναι δικό μου,

ένα μήνυμα προβάλει την οθόνη «στείλε μου όταν φτάσεις» πονάει η καρδιά μου 

μια μαμά στέλνει στο παιδί της περιμένει μια απάντηση, δάκρυα κυλάν στα μάτια μου 

ξαφνικά δεν έχω οξυγόνο αλλά θα είναι από το άγχος μου, απλά μια δυσκολία στην αναπνοή μου.

 Τα ρούχα μου βρεγμένα, δεν καταλαβαίνω 

δεν έβρεξε καθόλου πως έγινε απορώ 

δεν είναι νερό μοιάζει με κόκκινη μπογιά... αρχίζω να τρέμω 

και χάνω τις αισθήσεις μου γιατί αυτό δεν είναι χρώμα, είναι αίμα κανονικό. 

 Ξύπνησα τότε ιδρωμένη στο κρεβάτι μου 

τι εφιάλτης ήταν αυτός δεν θέλω να τον ξανά δω ποτέ μου 

μα η τηλεόραση ανοιχτή έχει ειδήσεις κάτι βλέπουν τα μάτια μου 

νιώθω ένα μαχαίρι στη καρδιά μου τελικά ζω τον εφιάλτη μου...

Δεν μπορώ να το πιστέψω είναι όλα ψέματα, δεν είναι δυνατόν στον κόσμο αυτό. 

η χώρα μας το κράτος υποτίθεται μας προστατευτούν από συμβάν όπως αυτό 

και η οθόνη ξαφνικά σχηματίζει το νούμερο πενήντα εφτά... τι είναι αυτό;

αυτο που είδα στον ουρανό, άγγελοι χαμένοι στο κενό...

 Είμαστε στο σήμερα και οι ψυχές ακόμα είναι εγκλωβισμένες 

σε λερωμένα με αίμα χέρια που δεν παίρνουν τις ευθύνες 

η δικαιοσύνη δεν είναι αληθινή αλλά μόνο μέσα μας σε ανθρώπινες ελπίδες 

μα θα ρισκάρουμε τα πάντα για την νίκη από αυτές...

Άλκηστις Βαρσαμά Α1

~~~

Τέμπη, 28 Φεβρουαρίου 2023: Η νύχτα που πάγωσε ο χρόνος

Λίγα λεπτά πριν από τα μεσάνυχτα, μια επιβατική αμαξοστοιχία γεμάτη ζωή, όνειρα και χαμόγελα, ταξίδευε προς τη Θεσσαλονίκη. Νέοι φοιτητές επέστρεφαν μετά το τριήμερο της Καθαράς Δευτέρας, ανυπομονώντας για την καθημερινότητα που άφησαν πίσω τους. Άλλοι γύριζαν σε οικογένειες, αγαπημένους, δουλειές. Την ίδια στιγμή, μια εμπορική αμαξοστοιχία ερχόταν από την αντίθετη κατεύθυνση. Κανείς δεν ήξερε ότι σε λίγα δευτερόλεπτα οι ράγες θα γίνονταν τάφος.

Η σύγκρουση ήταν σφοδρή. Τα πρώτα βαγόνια μετατράπηκαν σε μια άμορφη μάζα σιδερικών και φωτιάς. Η έκρηξη που ακολούθησε έλιωσε τα πάντα. Κραυγές, σκοτάδι, φλόγες. Όσοι μπορούσαν, έσπαγαν παράθυρα, έσερναν φίλους έξω, φώναζαν για βοήθεια. Άλλοι δεν πρόλαβαν καν να αντιδράσουν.

57 ψυχές δεν επέστρεψαν ποτέ. Νέοι άνθρωποι, παιδιά που λίγες ώρες πριν γελούσαν, μιλούσαν για το μέλλον, αντάλλασσαν μηνύματα με τις οικογένειές τους. Ο χρόνος σταμάτησε για αυτούς, αλλά και για όσους έμειναν πίσω να τους θρηνούν.

“Δεν ήταν ατύχημα, ήταν έγκλημα”

Η τραγωδία των Τεμπών δεν ήταν απλώς ένα σιδηροδρομικό δυστύχημα. Ήταν το αποτέλεσμα δεκαετιών αδιαφορίας, λαθών, παραλείψεων. Ένα ανθρώπινο λάθος όπλισε το χέρι της μοίρας, αλλά πίσω από αυτό κρυβόταν ένα σύστημα που άφησε το ελληνικό σιδηροδρομικό δίκτυο να παρακμάσει. Ελλείψεις, κακοδιαχείριση, παρωχημένα συστήματα ασφαλείας που δεν λειτούργησαν ποτέ.

Η οργή ξεχείλισε στους δρόμους. Χιλιάδες πολίτες βγήκαν στις πλατείες, απαιτώντας δικαιοσύνη, αλήθεια, αλλαγή. Οι οικογένειες των θυμάτων δεν ζήτησαν συλλυπητήρια, αλλά απαντήσεις. Και οι φωνές τους ακόμα αντηχούν.

Η τραγωδία των Τεμπών δεν πρέπει να ξεχαστεί. Γιατί η λήθη είναι η μεγαλύτερη αδικία για εκείνους που χάθηκαν. Και η μνήμη τους πρέπει να γίνει φάρος, για να μην υπάρξει ποτέ ξανά τέτοια νύχτα...

~~~

Την Παρασκευή 28 Φεβρουαρίου πραγματοποιήθηκε στη Χαλκίδα πορεία για το έγκλημα των Τεμπών. Άνθρωποι κάθε ηλικίας συγκεντρώθηκαν με μία κοινή φωνή, διεκδικώντας ασφάλεια και δικαιοσύνη. Στην πορεία συμμετείχε και το σχολείο μας, μαζί με πολλά άλλα σχολεία. Κρατώντας τα πανό ψηλά και με δυνατή φωνή, περπατήσαμε μέχρι τον σιδηροδρομικό σταθμό, όπου η εκδήλωση συνεχίστηκε με μια μικρή συναυλία.

Εδώ είναι μερικά από τα πανό που δημιούργησαν οι μαθητές του σχολείου μας:

 

~~~